OFERTY SPÓLEK

Proponujemy pośrednictwo w sprzedaży i zakupie spółek , firm . Porady ,doradztwo w przypadku likwidacji przedsiębiorstw , oraz trudnych sytuacjach zagrożenia upadłością . Opracowujemy i wdrażamy programy restrukturyzacyjne , naprawcze podejmując się zastępstwa w kontaktach z wierzycielami, negocjacji z bankami ,finansując kontrakty i inne związane z codzienną pracą firm. Oferujemy doświadczenie 11 lat ,wiedze i dyskrecje. Nie ma sytuacji bez wyjścia ,jeżeli zadzwonisz do nas WWW.tfagat.pl
Podstawowy pakiet usługi obejmuje :
1. Badania stanu przedsiębiorstwa.
2. Złożenia propozycji restrukturyzacji zadłużenia.
3. Pozyskania finansowania przedsięwzięć poprzez uzyskanie kredytów bankowych, inwestora lub w sposób inny zaakceptowany przez zarząd i udziałowców..W przypadku pozyskiwania finansowania na poszczególne kontrakty .inne potrzeby do umowy zostanie sporządzony załącznik zawierający szczegółowe ustalenia.
4. Opracowanie niezbędnych dokumentów do wyżej wymienionych prac .Negocjacje z wierzycielami .Korespondencja w sprawach związanymi z zadłużeniem.Zleceniodawca wystawi upoważnienie dla przedstawiciela Zleceniobiorcy do rozmów z wierzycielami,urzędami.

Pakiet podstawowy to miesięczna praca dla Ciebie.Nasz wspólny cel to dobro Twojej firmy. NAPISZ TFAGAT@WP.PL Telefony 606799231 , 694171205 fax. 22 8720086

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


PRZYDATNE
------------------

Darowizna i sprzedaż udziałów w spółce z o.o.Pytanie: Czy można udziały w sp. z o.o. przekazać osobie z najbliższej rodziny (bratu, ojcu) jako darowiznę? Czy przekazanie udziałów jako darowizny niesie takie same skutki prawne jak sprzedaż tych udziałów tej osobie? Jakie są wtedy koszty notarialne? Jakie podatki trzeba zapłacić i w jakiej wysokości? Czy w Waszym serwisie jest gdzieś wzór takiej umowy darowizny udziałów?

Odpowiedź:

Z punktu widzenia prawa dopuszczalne jest zarówno zbycie jak również darowizna udziałów. Zbycie udziału, jego części lub ułamkowej części udziału oraz jego zastawienie powinno być dokonane w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi. Dla umowy darowizny przewidziana jest jednak umowa w formie aktu notarialnego.

Koszty notarialne zarówno przy darowiźnie jak również przy umowie sprzedaży udziałów wynoszą tyle samo. Odnośnie tychże kosztów, to określa je zamieszczona taksa notarialna.

Inaczej wygladają natomiast kwestie podatkowe. Przy umowie sprzedaży zastosowanie ma podatek od czynności cywilnoprawnej jaką jest umowa sprzedaży. Przy darowiźnie zastosowanie ma podatek od spadlków i darowizn.

Wysokość należnego podatku należy obliczyć na podstawie stawek podatkowych, przystawiając je do podstawy opodatkowania. Stawki te przy umowie sprzedaży są zróżnicowane i zależą od przedmiotu umowy sprzedaży. W przypadku umowy sprzedaży nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego, własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego oraz wynikających z prawa spółdzielczego: prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym, stawka wynosi 2% podstawy opodatkowania. Gdy przedmiotem sprzedaży są inne prawa majątkowe - stawka opodatkowania wynosi 1%.

!!!!!!!!!!!!
ZAKŁADANIE SPÓŁEK.

Podejmowanie działalności w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością obecnie zostało uproszczone, lecz w dalszym ciągu składa się z kilku etapów, tj.:

■pisemnego zawarcia umowy spółki z o.o., koniecznie w formie aktu notarialnego
■wniesienia przez wspólników wymaganych wkładów
■ustanowienia organów sp. z o.o.
■rejestracji sp. z o.o. w rejestrze przedsiębiorców (KRS)
■otwarcia rachunku bankowego.


Pierwszym etapem w zakładaniu sp. z o.o. jest zawarcie umowy spółki. Zgodnie z art. 157 § 2 ksh umowa spółki musi być zawarta w formie aktu notarialnego. W art. 157 § 1 wskazane zostały elementy konieczne, jakie powinny się znaleźć w umowie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Brak któregokolwiek (z wyjątkiem określonego w pkt 6) lub jego sprzeczność z prawem powodują nieważność zawiązania spółki, a zatem nie powstaje wówczas sp. z o.o. w organizacji. Dlatego też należy pamiętać, że umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powinna określać:


1.firmę i siedzibę spółki z o.o.
2.przedmiot działalności spółki
3.wysokość kapitału zakładowego
4.czy wspólnik może mieć więcej niż jeden udział
5.liczbę i wartość nominalną udziałów objętych przez poszczególnych wspólników
6.czas trwania spółki, jeżeli jest oznaczony.


Przykładowe opłaty u notariusza dla sp. z o.o. z kapitałem 5.000 zł (umowa spółki 14 stron):

- podatek PCC: 17,00 zł
- akt notarialny: 160,00 zł + VAT = 195,20 zł
- cztery odpisy: 288,00 zł + VAT = 351,36 zł
- potwierdzenie wzoru podpisu (2 podpisy): 40,00 zł + VAT = 48,80 zł

RAZEM 612,36 zł

Następnie – nie później niż w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy – zarząd, jedyny uprawniony do tego podmiot, rejestruje spółkę z o.o. w KRS. Zarząd zgłasza zawiązanie spółki do sądu rejestrowego właściwego ze względu na siedzibę spółki. Wniosek rejestrowy składa się na urzędowym formularzu KRS-W3, a wraz z nim formularze załączników: KRS-WE – dotyczący wspólników spółki, KRS-WM – z danymi o przedmiocie działalności spółki oraz KRS-WK – o osobach uprawnionych do reprezentowania podmiotu. Ponadto może zajść potrzeba złożenia także innych formularzy, na przykład przy utworzeniu oddziałów spółki (KRS-WA) czy powołaniu prokurentów (KRS-WL). Formularze podpisują wszyscy członkowie zarządu.

Należy pamiętać także o tym, iż jeżeli zawiązanie spółki nie zostało zgłoszone do sądu rejestrowego w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy spółki albo, jeżeli postanowienie sądu odmawiające zarejestrowania stało się prawomocne, umowa spółki ulega rozwiązaniu.


Do wniosku należy dołączyć:

■umowę sp. z o.o. – umowa spółki jest podstawowym dokumentem prawnym sp. z o.o. Musi być ona sporządzona w formie aktu notarialnego, a więc przed notariuszem w Polsce
■oświadczenie wszystkich członków zarządu, że wkłady na pokrycie kapitału zakładowego zostały przez wszystkich wspólników w całości wniesione
■jeżeli o powołaniu członków organów spółki nie stanowi akt notarialny zawierający umowę spółki, należy przedstawić dowód ustanowienia tych organów, z wyszczególnieniem składu osobowego
■listę wspólników podpisaną przez wszystkich członków zarządu
■złożone wobec sądu albo poświadczone notarialnie wzory podpisów członków zarządu
■dowód uiszczenia opłaty sądowej oraz opłaty za ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (wniosek MSiG-M1).


Zgodnie z art. 19b ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wraz z wnioskiem o wpis lub zmianę wpisu w rejestrze przedsiębiorców, wnioskodawca składa również:

■wniosek o wpis lub zmianę wpisu do REGONu – druk RG-1
■zgłoszenie płatnika składek – druk ZUS-ZPA lub jego zmiany w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych
■zgłoszenie identyfikacyjne lub aktualizacyjne, wraz ze wskazaniem właściwego naczelnika urzędu skarbowego pod rygorem zwrotu wniosku – druk NIP-2.

W przypadku pierwszej rejestracji spółki w KRS, pod rygorem zwrotu wniosku, należy dołączyć drugi egzemplarz umowy spółki oraz oryginał dokumentu potwierdzającego prawo do lokalu lub nieruchomości, gdzie znajduje się siedziba sp. z o.o.

Zarząd sp. z o.o. może udzielić pełnomocnictwa osobie, która będzie reprezentować spółkę w trakcie procedury rejestracyjnej. Jednakże niektóre dokumenty mogą zostać sporządzone wyłącznie przez członków zarządu. Są to wszystkie oświadczenia wiedzy (np. lista wspólników).

Aby ułatwić podmiotom samodzielne wypełnienie wniosku RG-1, Główny Urząd Statystyczny opracował materiał pt. “Informacja na temat samodzielnego wypełniania wniosków RG-1 w sądach rejestrowych (KRS) przeznaczona dla osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które planują podjąć i wykonywać działalność gospodarczą począwszy od 1 stycznia 2004 r.”.

Uwaga! Wszystkie dokumenty składane w KRS muszą być w oryginałach lub kopiach poświadczonych za zgodność z oryginałem notarialnie.


Jakie są konsekwencje nieprawidłowego złożenia wniosku

Wniosek, który nie został:

- złożony na urzędowym formularzu

- należycie opłacony

- lub został nieprawidłowo wypełniony


jest zwracany bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 19 ust. 3 ustawy o KRS). W razie zwrócenia wniosku przy pierwszym wpisie do rejestru może on być ponownie złożony w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia o zwrocie.


Jeśli ponownie złożony wniosek nie jest dotknięty brakami, wywołuje skutek od daty uprzedniego złożenia. Skutek taki nie następuje w razie kolejnego zwrotu wniosku.


Błąd lub brak skutkujący odrzuceniem wniosku lub wezwaniem do uzupełnienia może powstać nie tylko na formularzu KRS-W3 i odpowiednich załącznikach formularzowych, ale także np. w umowie spółki z o.o. bądź oświadczeniach zarządu.


Częste błędy to np.: wadliwe oznaczenie wspólników, błędy rachunkowe dotyczące wysokości kapitału zakładowego i sumy udziałów, wpisanie niepoprawnej nazwy miejscowości siedziby spółki. Jeżeli braki nie zostaną usunięte w wyznaczonym przez sąd terminie, sąd wydaje postanowienie, na które przysługuje apelacja.


Wraz z uzyskaniem wpisu do rejestru sp. z o.o. uzyskuje osobowość prawną. Warto dodać, że sąd nie może odmówić wpisania spółki do rejestru z powodu drobnych uchybień, które nie naruszają interesu spółki oraz interesu publicznego, a nie mogą być usunięte bez poniesienia niewspółmiernie wysokich kosztów (art.164 § 3 ksh).



Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością musi uzyskać numer identyfikacji podatkowej (NIP), a jeżeli zamierza prowadzić działalność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, również musi zostać podatnikiem VAT. Zgłoszenie identyfikacyjne (NIP) uzyskać można składając wniosek na formularzu NIP-2 w sądzie rejestrowym. By jednakże przyspieszyć uzyskanie numeru NIP warto bezpośrednio udać się do właściwego Urzędu Skarbowego i tam złożyć formularz NIP-2.

Należy wtedy pamiętać, by do zgłoszenia dołączyć:

■aktualny odpis z KRS
■umowę spółki z o.o.
■zaświadczenie o nadaniu numeru REGON
■dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu, w którym będzie mieściła się siedziba firmy
■umowę rachunku bankowego.

Nowo zarejestrowana sp. z o.o. powinna podjąć następujące działania w celu uzyskania pełnej zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej:
■otwarcie rachunku bankowego – po otrzymaniu zaświadczenia o numerze REGON, można założyć konto bankowe. Do banku należy także przynieść akt zawiązania spółki oraz aktualny odpis KRS. Numer rachunku musi zostać zaktualizowany w Urzędzie Skarbowym na druku NIP-2.
■podatnicy VAT powinni złożyć wniosek o rejestrację jako podatnika VAT zanim zaczną dostarczać towary lub świadczyć usługi – na co najmniej 7 dni przed pierwszą transakcją VAT. Należy więc złożyć w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne VAT-R. Zgłoszenie sp. z o.o. jako płatnika podatku VAT wiąże się z koniecznością zapłaty opłaty skarbowej w wysokości 170zł.
■należy także uzupełnić informacje w Urzędzie Skarbowym dotyczące wyboru formy opodatkowania, wyboru biura rachunkowego lub rezygnacji ze zwolnienia w płaceniu podatku VAT na druku VAT-R.

W przypadku zawieszenia lub wznowienia działalności przez spółkę w Krajowym Rejestrze Sądowym, spółka dodatkowo wypełnia odpowiednio dokumenty wyrejestrowujące, zmieniające lub korygujące dane spółki jako płatnika składek: druki ZAA, ZBA, ZIPA, ZWPA, które zostaną bezpośrednio przekazane przez sądy rejestrowe do odpowiedniej jednostki ZUS (zgodnie z adresem siedziby spółki).

Spółka z o.o. w organizacji
Charakterystyczną cechą spółek kapitałowych – a więc i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – jest to, że między zawarciem umowy sp. z o.o., a jej powstaniem, mamy do czynienia z etapem przejściowym. Samo zawarcie umowy sprawia, że powstaje tzw. sp. z o.o. w organizacji. Ma ona zdolność prawną, co oznacza, że to ona, a nie zawiązujący ją wspólnicy, jest stroną określonych praw i obowiązków. Ma też zdolność do czynności prawnych, co oznacza, że może we własnym imieniu działać zarówno w obrocie, jak i przed sądami czy urzędami (art. 11 k.s.h.). A więc spółka w organizacji może prowadzić działalność przed wpisaniem jej do rejestru.


Spółka w organizacji musi dać innym przedsiębiorcom sygnał, że jeszcze nie została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego. Czyni to, umieszczając w swojej firmie słowa “w organizacji” (art. 11 ust. 3 k.s.h.). Z reguły będzie musiała podawać takie sformułowanie na swoich pismach i w zamówieniach handlowych (art. 206 k.s.h.). Spółkę taką reprezentuje zarząd albo pełnomocnik powołany jednomyślną uchwałą wspólników. Trzeba tylko pamiętać, że w wypadku spółki jednoosobowej jej reprezentantem nie może być jedyny wspólnik (art. 162 k.s.h.). Wolno mu tylko zgłosić spółkę do rejestru przedsiębiorców.


Sp. z o.o. działa “w organizacji” do momentu rejestracji w KRS. Z tą chwilą staje się pełnoprawną spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Za zobowiązania spółki w organizacji odpowiadają: spółka i osoby, które działały w jej imieniu (ich odpowiedzialność ustanie z chwilą zatwierdzenia ich czynności przez zgromadzenie wspólników – art. 161 § 3 k.s.h.), a także wspólnicy, tyle że ci ostatni jedynie do wysokości niewniesionego wkładu, określonego w umowie spółki (art. 13 k.s.h.).

Uwaga! Przed wpisem do rejestru wspólnikom nie wolno rozporządzać udziałami (art. 16 k.s.h.).

I TROCHĘ INACZEJ O ZAKŁADANIU SPÓŁKI
Wspólnicy w spółce z o.o. wnoszą wkłady na pokrycie kapitału zakładowego, otrzymując w zamian stosowny udział. Do zarejestrowania spółki konieczna jest całkowita wpłata kapitału zakładowego (obecnie musi wynosić on co najmniej 5000 zł). Udziały muszą zostać pokryte w całości przed złożeniem wniosku do Krajowego Rejestru Sądowego. Udział stanowi zatem cząstkę (część) kapitału zakładowego, jest ogółem (kompleksem) praw i obowiązków wspólnika związanych z określoną częścią kapitału zakładowego. Niewątpliwie więc udział ma charakter majątkowy, jest pewną wartością majątkową wynikającą z bilansu spółki, a przypadającą na ten udział.


Co do zasady konkretna kwota pieniężna, otrzymana za udział, winna odpowiadać jego wartości nominalnej, ale może być również od niej wyższa. Warto dodać, iż na gruncie Kodeksu karnego wchodzi on w zakres pojęcia rzeczy ruchomej, co oznacza, że udział w spółce jest przedmiotem ochrony m.in. przepisów o przestępstwach przeciwko mieniu.

Zbycie udziału jest prawem każdego wspólnika spółki z o.o. na zasadach równości. Niemniej ustawodawca pozwolił na ograniczenie tego obrotu wolą wspólników w umowie spółki. Stosownie bowiem do art. 182 Kodeksu spółek handlowych (K.s.h.) zbycie udziału, jego części lub ułamkowej części udziału oraz zastawienie udziału umowa spółki może uzależnić od zgody spółki albo w inny sposób ograniczyć. Zbycie udziału może przybrać formę umowy sprzedaży, zamiany, darowizny. Może być zarówno czynnością odpłatną jak i pod tytułem darmowym.


Należy podkreślić, że w umowie spółki nie mogą znaleźć się postanowienia wyłączające w ogóle prawo do zbycia lub zastawienia udziału lub ułamkowej części udziału w spółce. Co najwyżej prawo to może zostać ograniczone. Przy czym tylko te ograniczenia, które zostały wyraźnie przewidziane w umowie spółki będą wiązały wspólników. Nieco inaczej jest w przypadku zbycia części udziału. Tu umowa musi wyraźnie dopuszczać możliwość zbycia.


Nabywca udziału musi mieć zatem świadomość, że czynność nabycia nie staje się automatycznie skuteczna wobec spółki i osób trzecich, jeśli w umowie spółki, której nabył udziały, znajdują się ograniczenia co do zbycia udziałów. W tej sytuacji przejście udziału staje się skuteczne wobec spółki dopiero od chwili, gdy spółka otrzyma od jednego z zainteresowanych zawiadomienie o tym fakcie wraz z dowodem dokonania tej czynności, czyli umową zbycia zawartą w pisemnej formie z podpisami notarialnie poświadczonymi. Natomiast wobec osób trzecich przeniesienie udziału staje się skuteczne dopiero z chwilą ujawnienia tego faktu w rejestrze (KRS).


Tym samym niewątpliwie w umowie spółki mogą znaleźć się np. zapisy uzależniające skuteczne zbycie udziałów od zgody zgromadzenia wspólników wyrażonej w uchwale. Wówczas umowa w przedmiocie zbycia udziałów bez uprzedniej zgody zgromadzenia nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 7 września 1993 r., który zajął stanowisko w tej sprawie, umowa zbycia udziałów, zawarta bez zezwolenia spółki z o.o. stanowi czynność bezskuteczną, i to zarówno wobec spółki, jak i w stosunkach między stronami umowy. Umowa taka może stać się skuteczna dopiero wtedy, gdy stosowne zezwolenie zostanie udzielone (sygn. akt II CRN 60/93, OSN 1994 r., nr 7-8, poz. 159).


Jedynym więc wyjściem z sytuacji w przypadku braku zgody właściwego organu jest wystąpienie na drogę sądową. Jednakże uprawnienie to przysługuje tylko i wyłącznie zbywcy udziału. Mianowicie, jeżeli wspólnikowi odmówiono zgody na zbycie udziału, może on wystąpić z wnioskiem do sądu rejestrowego, który – jeśli uzna, że zachodzą ku temu ważne powody – może zezwolić na zbycie udziału. Oznacza to, że wspólnik musi wykazać w swoim wniosku, że istnieje jakiś ważny powód, dla którego chce zbyć swoje udziały, np. długotrwała choroba czy wyjazd za granicę, a także za taki powód może być uznana zła sytuacja majątkowa zbywcy. Udzielając zezwolenia na zbycie udziału, sąd rejestrowy wyznacza jednocześnie termin, w którym spółka może przedstawić swojego nabywcę. W wydanym postanowieniu sąd nie określa natomiast ceny nabycia – pierwszeństwo w tym zakresie pozostawiając spółce i wspólnikowi. Dopiero, jeżeli nie dojdzie między nimi do porozumienia w tej kwestii, sąd, na wniosek wspólnika lub spółki, ustali cenę nabycia i termin jej zapłaty. Gdy wskazany przez spółkę nabywca nie uiści w wyznaczonym terminie ceny nabycia, wspólnik może już swobodnie rozporządzać swoim udziałem. Innymi słowy dopiero wtedy wspólnik może zbyć udział dowolnie wybranemu przez siebie nabywcy za cenę, którą strony między sobą ustaliły.


Nabywca udziału wchodzi w ogół praw i obowiązków wspólnika, może nim być zarówno osoba trzecia jak i dotychczasowy wspólnik. Zbyć można cały udział, ułamkową część udziału bądź część udziału. Zbycie części udziału wchodzi w grę, jeśli wspólnicy danej spółki mogą posiadać tylko co najwyżej jeden udział, a umowa spółki dopuszcza możliwość takiego zbycia. W przypadku gdy część udziału nabyła osoba trzecia, to ta część udziału staje się samoistnym odrębnym udziałem. Z tym zastrzeżeniem, że minimalna wartość jednego udziału nie może być mniejsza niż 50 zł. Tym samym minimalna wartość części udziału, którą nabędzie osoba trzecia nie może być mniejsza niż 50 zł. To ostatnie ograniczenie z logicznych względów nie dotyczy sytuacji, gdy nabywcą jest dotychczasowy wspólnik, który posiada już w spółce jakiś udział wynoszący co najmniej 50 zł. Wówczas dochodzi do przyrostu wartości jego dotychczasowego udziału. Oczywiście także wartość udziału dzielonego (czyli tego, który pozostał przy dotychczasowym wspólniku) nie może być niższa niż 50 zł.

Jeżeli powyższe wymogi nie zostałyby dochowane i doszłoby do dokonania podziału i zbycia części, w wyniku czego powstałby udział o wartości niższej niż 50 zł, to taka czynność prawna byłaby nieważna.

Czym innym jest zbycie ułamkowej części udziału. Z ułamkową częścią udziału można wystąpić, gdy udział jest objęty na wspólność w częściach ułamkowych, np. w wyniku spadkobrania czy nabycia udziału w częściach ułamkowych.

Należy dodać, że: „Zbycie udziału przenosi na nabywcę nie tylko substrat majątkowy udziału w spółce, lecz także prawa członkowskie, obejmujące prawa i obowiązki wynikające z faktu należenia do spółki” (patrz: uchwała z 20 listopada 1992 r., III CZP 142/92). Jakie obowiązki i jakie prawa będzie miał nabywca zależy od zindywidualizowanej treści nabytego udziału oraz od treści umowy spółki. O ile umowa spółki nie stanowi inaczej, nabywca będzie miał takie prawa jak: prawo uczestniczenia i głosowania na zgromadzeniu wspólników, prawo zaskarżania uchwał podjętych na zgromadzeniu wspólników czy prawo żądania wyłączenia wspólnika oraz prawo do udziału w kwocie likwidacyjnej itp. Natomiast prawo do dywidendy, prawo indywidualnej kontroli, prawo zwrotu dopłat zależy od indywidualnej treści nabytego udziału.


Jeśli chodzi o obowiązki, to należy wskazać przede wszystkim na art. 186 Kodeksu spółek handlowych, w myśl którego zbycie udziału powoduje solidarną odpowiedzialność zbywcy i nabywcy za świadczenia niespełnione, należne spółce ze zbytej części. Solidarność odpowiedzialności oznacza, że wierzyciel może zwrócić się o całość roszczenia łącznie do zbywcy i nabywcy, jak i do jednego z nich. Świadczenia niespełnione należne spółce to takie, które powinny być zrealizowane, ale tego nie dokonano. Dotyczy to zarówno zobowiązań pieniężnych jak i niepieniężnych. Należy pamiętać, że roszczenia spółki wobec zbywcy z powyższego tytułu przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym zgłoszono spółce zbycie udziału, jego części lub ułamkowej części udziału.

Inne przykładowe obowiązki, jakie mogą obciążać nabywcę udziału, to: obowiązek dopłat czy powtarzające się lub jednorazowe świadczenia pieniężne bądź niepieniężne.



????????????????????????????????

Egzekucja z udziałów w spółce z o.o. – sprzedaż udziałów w toku egzekucji



I. Sprzedaż udziałów w spółce z o.o. – wyjątek od zasady

Przedmiotem tego opracowania jest problem egzekucji ze sprzedaży udziałów w spółce z o.o. Zasadą powinno być, że egzekucja z udziałów w spółce z o.o. jako egzekucja z prawa, nie powinna prowadzić do ich sprzedaży.


opinie i porady
W pierwszej kolejności powinna być prowadzona egzekucja z przychodów prawa, czyli w wypadku udziałów w spółce z dywidendy. Dopiero gdy przychody z udziałów wskazują, że zaspokojenie wierzyciela w ten sposób nie będzie możliwe, dopuszczalna jest egzekucja z udziałów poprzez zarządzenie sprzedaży udziałłów. W każdym razie, dla sprzedaży udziałów w spółce z o.o. w drodze egzekucji, konieczne jest uprzednie ich zajęcie. Dla rozważań kwestii istotnych w praktyce ważne jest ustalenie:


•trybu, w ramach, którego dokonuje się określenia wartości udziałów spółki z o.o.
•organu właściwego do zarządzenia, w postępowaniu egzekucyjnym, sprzedaży zajętych udziałów w spółce z o.o.
•działań, które zobligowany jest podjąć sąd rejestrowy po otrzymaniu odpisu zajęcia udziałów w spółce z o.o.
•procedur w toku egzekucji, w wypadku gdy umowa spółki uzależnia sprzedaż udziałów od zgody spółki.
Należy na wstępie zaznaczyć, że określenie w/w kwestii będzie zależne od trybu, w jakim prowadzona jest egzekucja z udziałów w spółce. W przypadku, gdy umowa spółki ogranicza sprzedaż udziałów spółki zastosowanie znajdzie art. 9113 k.p.c. w zw. z art. 185 k.s.h. W przypadku, gdy umowa spółki nie uzależnia zbycia udziałów spółki od zgody spółki, ani nie ogranicza w inny sposób prawa do zbycia udziałów zastosowanie znajdą przepisy działu IVA k.p.c., w szczególności art. 9113 k.p.c.

W myśl w/w przepisu przedmiotem egzekucji może być udział w spółce z o.o. albo prawa wspólników z tytułu udziału w takiej spółce, którymi wspólnikowi wolno rozporządzać. Różnica między dwoma wyżej wskazanym przedmiotami egzekucji polega na tym, co w wyniku zajęcia może zostać sprzedane w drodze egzekucji. Tylko w przypadku zajęcia udziału w spółce jest możliwa jego sprzedaż w celu zaspokojenia wierzyciela. W tym opracowaniu zajmujemy się jedynie zajęciem udziałów w spółce z o.o. oraz problemem zaspokojenia się wierzyciela ze sprzedaży tych udziałów, zwłaszcza w sytuacji gdy umowa spółki uzależnia sprzedaż udziałów od jej zgody.

II. [Zajęcie udziałów w spółce z o.o.]

Wierzyciel posiadający względem dłużnika tytuł egzekucyjny opatrzony klauzulą wykonalności może skierować do komornika wniosek o przeprowadzenie egzekucji z udziałów w sp. z o.o. To do wierzyciela należy określenie we wniosku egzekucyjnym zakresu egzekucji, które jest wiążące dla komornika. Wierzyciel we wniosku egzekucyjnym może dokonać bardziej szczegółowego określenia przedmiotu egzekucji podając dokładnie rodzaj udziałów lub liczbę udziałów, z których chce zostać zaspokojonym.

W oparciu o wniosek wierzyciela, w którym wskazano, że zaspokojenie ma nastąpić z udziałów w spółce z o.o., komornik na podstawie art. 9113 k.p.c. zajmuje udziały w spółce z o.o., przy czym jest on zobowiązany do zawiadomienia o fakcie zajęcia udziałów spółkę, której udziały zostały zajęte oraz zgłoszenia faktu zajęcia sądowi rejestrowemu. Jednakże o zajęciu udziałów w spółce z o.o. komornik zawiadamia także dłużnika, zawiadomienie skierowane do dłużnika winno zawierać w szczególności pouczenie wskazane w art. 910 § 1 pkt 1 k.p.c., w którym dłużnik zostaje poinformowany o zakazie rozporządzania i obciążania zajętych udziałów w spółce z o.o. oraz zakazie pobierania świadczeń przysługujących dłużnikowi w związku z zajętymi udziałami. Wydaje się, że zawiadomienie skierowane do spółki na podstawie art. 9113 k.p.c. winno nastąpić z zachowaniem art. 910 § 1 pkt 2 k.p.c., tj. spółka winna być poinformowana o obowiązku uiszczania związanych z udziałami świadczeń (np. dywidendy) komornikowi lub na rachunek depozytowy sądu. Komornik wzywa także spółkę, żeby w terminie tygodnia złożyła oświadczenie, czy inne osoby roszczą sobie pretensje do zajętych udziałów, czy i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się lub toczyła się sprawa o zajęte udziały, jak również czy oraz o jakie roszczenie skierowana jest egzekucja do zajętych udziałów.

Moment zajęcia udziałów w spółce z o.o. należy określić poprzez należytą interpretację art. 9113 k.p.c. w związku z art. 910 § 2 k.p.c., która prowadzi do wniosku, że udziały w spółce z o.o. zostają zajęte z chwilą doręczenia zawiadomienia spółce (na adres ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym), przy czym skutki zajęcia względem dłużnika powstają z chwilą doręczenia mu zawiadomienia o zajęciu, nawet jeżeli zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi przed zawiadomieniem spółki (art. 910 § 2 k.p.c. In fine).


Z uwagi na art. 911 k.p.c. wyłącznie na żądanie wierzyciela komornik dokonuje opisu zajętych udziałów w spółce z o.o. , które poza elementami wskazanymi w art. 809 k.p.c. winno zawierać elementy wskazane w art. 9111 k.p.c. Niedokonanie opisu nie ma wpływu na prawidłowość i skutki zajęcia udziałów w spółce z o.o.


W tym miejscu należy wskazać, że sąd rejestrowy załącza zgłoszenie komornika do akt rejestrowych spółki, natomiast fakt zajęcia udziałów nie jest odnotowywany w samym rejestrze.

Wykładnia art. 9113 k.p.c. w związku z art. 9116 k.p.c. prowadzi do wniosku, że wierzyciel po zajęciu udziałów w spółce z o.o. może zaspokoić się w dwojaki sposób: z dochodu, jaki przynosi zajęty udział albo poprzez sprzedaż zajętego udziału. Niniejsza analiza dotyczy drugiej z wskazanych form zaspokojenia wierzyciela, tj. sprzedaży zajętych udziałów, niemniej należy wskazać, że skutkiem zajęcia objęte są związane z udziałów świadczenia, do których w szczególności należy: wskazana w art. 191 k.s.h dywidenda, czy też część majątku przypadająca wspólnikowi z uwagi na likwidację spółki (art. 268 k.s.h).

Zajęcie udziałów bezpośrednio wpływa na prawa i obowiązki właściciela udziałów w spółce z o.o. będącego w postępowaniu egzekucyjnym dłużnikiem egzekwowanym. Dłużnik w wyniku zajęcia udziałów traci prawo do rozporządzania udziałami, wynikającymi z nich roszczeniami oraz nie może odbierać świadczeń, na które opiewają owe roszczenia.

W wyniku zajęcia udziałów wierzyciel może wykonywać prawa majątkowe wspólnika. W świetle najnowszego orzecznictwa Sądu Najwyższego należy się opowiedzieć za poglądem, że wierzycielowi z tytułu zajęcia udziałów w spółce z o.o. nie przysługują jednak uprawnienia organizacyjne, zwane także uprawnieniami korporacyjnymi. W uchwale z 14 września 2005 r. (sygn. III CZP 57/05) Sąd Najwyższy interpretując art. 9102 § 1 i § 2 k.p.c. wyjaśnił, że wierzyciel nie może wykonywać uprawnień do uczestnictwa w zgromadzeniu wspólników i do głosowania nad uchwałami podejmowanymi przez wspólników i do głosowania nad uchwałami podejmowanymi przez wspólników na mocy egzekucyjnego zajęcia udziałów w spółce z o.o.

Do czasu wydania w/w orzeczenia przez Sąd Najwyższy orzecznictwo w tej jakże istotnej dla bytu spółki sprawie było niejednolite. I tak stojąc na stanowisku obecnie prezentowanym przez Sąd Najwyższy obronił tezę o niedopuszczalności głosowania przez wierzyciela na zgromadzeniu wspólników z tytułu zajęcia udziałów przed Sądem Okręgowym w Koszalinie, jednakże Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowienie Sądu Okręgowego w Koszalinie uchylił uznając, że głosowanie przez wierzyciela z tytułu komorniczego zajęcia w spółce z o.o. jest dopuszczalne. Uzbrojony w taką argumentację wyrażoną przez Sąd Apelacyjny, przed Sądem Okręgowym w Bielsku Białej a wcześniej doradzając w taki sposób Klientowi, obronił uchwały podjęte głosami wierzyciela, który głosował z tytułu komorniczego zajęcia udziałów; jednakże Sąd Apelacyjny w wyniku zaskarżenia uchwały przez spółkę orzekł, że głosowanie zajętymi udziałami przez wierzyciela nie jest dopuszczalne – rozbieżność orzecznictwa ujawniła się w ciągu zaledwie kilku tygodni i zadawał sobie pytanie: jak poradzić trzeciemu Klientowi, który zgłosi się do niego z podobną sprawą z jakiegoś trzeciego województwa – na szczęścia się nie zgłosił a Sąd Najwyższy przesądził sprawę.

Art. 9102 § 2 k.p.c. stanowi jednakowoż, że na wniosek dłużnika lub wierzyciela albo z urzędu sąd może ustanowić zarządcę zajętych udziałów, któremu przysługiwałoby prawo do realizowania uprawnień organizacyjnych współwłaściciela – do zarządcy stosuje się odpowiednio przepisy o zarządcy ruchomości (art. 9102 § 2 k.p.c. n fine).

III. [Sprzedaż zajętych udziałów w sp. z o.o.]

Jak wskazuje art. 9116 § 3 k.p.c. zasadą jest, że sprzedaż udziałów w spółce z o.o. następuje w drodze licytacji według przepisów o egzekucji z ruchomości, przy zachowaniu postanowień art. 9117 k.p.c. Tryb sprzedaży udziałów w spółce z o.o. zależy od kwestii, czy umowa spółki uzależnia zbycie udziałów od zgody spółki albo w inny sposób ogranicza zbycie udziałów. Możemy zatem wyróżnić regulację ogólną zbycia zajętych udziałów zawartą w kodeksie postępowania cywilnego oraz tryb szczególny sprzedaż zajętych udziałów określony w art. 185 k.s.h., który to tryb dotyczy przypadków, gdy umowa spółki ogranicza prawo zbycia udziałów w spółce z o.o.

Regulacja ogólna

Komornik w celu oszacowania zajętych udziałów musi powołać biegłego, na fakt ten wskazuje art. 9111 § 1 k.p.c. Od wyżej wskazanej zasady istnieją jednak następujące wyjątki:

1.Wycena biegłego nie jest potrzebna, jeżeli strony zgodnie ustaliły wartość zajętych udziałów. Za wartość udziału przyjmuje się wartość udziału ustaloną zgodnie przez strony ( 9114 § 2 k.p.c. w zw. z 9114 § 3 k.p.c.).
2.Komornik nie musi także powoływać biegłego, jeżeli w okresie trzech miesięcy przed dokonaniem zajęcia dokonano oszacowania zajętego udziału dla celów obrotu rynkowego lub w drodze umowy ustalono jego wartość dla potrzeb takiego obrotu. Z wartość udziału przyjmuje się wartość wynikłą z oszacowania lub umowy ( 9114 § 2 k.p.c. w zw. z 9114 § 3 k.p.c.) .
3.Na wniosek dłużnika i za zgodą wierzyciela, sprzedaż może nastąpić bez oszacowania udziałów. Sprzedaż za wskazaną przez dłużnika cenę może nastąpić, gdy nie naruszy to interesów wierzycieli. Dłużnik powinien wówczas wskazać cenę minimalną poniżej której sprzedaż nie może być dokonana. Dłużnik może wskazać osobę nabywcy albo też wskazać kilka osób uprawnionych do nabycia oraz kolejność, w jakiej prawo nabycia będzie im przysługiwało (9117 § 2).
Kwestia zaskarżenia oszacowania nie została uregulowana w żadnym odrębnym trybie, dlatego też na wyżej wskazane oszacowanie przez komornika wartości udziałów w spółce z o.o. będzie przysługiwała stroną skarga na czynności komornika na podstawie art. 767 § 1 k.p.c. do sądu rejonowego.

Po ustaleniu wartości udziałów komornik może sprzedać z wolnej ręki udziały w spółce z o.o. w następujących przypadkach:

1.Komornik może na podstawie art. 9117 k.p.c. sprzedać zajęte udziały w spółce z o.o. z wolnej ręki, cena sprzedaży nie może być jednak niższa niż 75% oszacowania oraz może nastąpić dopiera po upływie okresu 14 dni od oszacowania.
2.W przypadku skierowania przez dłużnika wniosku do komornika, o którym mowa w art. 9117 § 2 k.p.c. zawierającego wskazanie ceny minimalnej, za którą ma nastąpić zbycie udziałów oraz fakultatywne wskazanie przez dłużnika osób uprawnionych do nabycia zajętych udziałów oraz ich kolejność, komornik sprzedaje zajęte udziały w ciągu tygodnia od dnia, kiedy uzyskał zgodę wierzyciela na sprzedaż zajętych udziałów z wolnej ręki, jeżeli komornik nie sprzedał udziałów w ciągu tygodnia może on sprzedać udziały z wolnej ręki po ponownym uzyskaniu zgody wierzyciela, w przeciwnym razie komornik sprzedaje udziały w drodze licytacji publicznej (art. 9117 § 3 k.p.c.).
Jeżeli sprzedaż z wolnej ręki nie jest możliwa lub zaistnieją w/w okoliczności wskazane w art. 9117 § 3 k.p.c., komornik sprzeda udziały w sp. z o.o. w drodze licytacji publicznej, którą prowadzi się według zasad ogólnych na podstawie art. 9116 § 3 k.p.c. w zw. z art. 867 k.p.c. Przebieg licytacji nie różni się zasadniczo od licytacji w przypadku ruchomości, warto jednakże zaznaczyć, że na udzielone przez komornika przybicie osobie, która oferowała najwyższą cenę, przysługuje dłużnikowi skarga do sądu. Na postanowienie wydane na skutek skargi służy natomiast zażalenie (art. 870 w zw. z art. 9116 i 9117 k.p.c.).

W praktyce powstaje także pytanie kto zarządza sprzedaż udziałów; czy komornik, czy sąd ? Wątpliwość budzi się w związku ze stylistyką art. 909 k.p.c. i jego ewentualnego powiazania z art. 908 § 1 k.p.c. Art. 909 stanowi, że przy egzekujcji z innych praw majątkowych (a więc przy sprzedazy udziałów w spółce z o.o.) stosuje sie odpowiednio przepisy o egzekucji z wierzytelności; natomiast w dziale IV k.p.c. dotyczącym egzekucji z wierzytelności art. 908 § 1 k.p.c. stanowi, że sprzedaż wierzytelności zarządza sąd. Otoż interpretacja taka nie jest właściwa. Stosując zasady wykładni systemowej zwrócić nalezy uwage, że dział IV A k.p.c. zawiera przepiszy szczególne w stosunku do przepisów o egzekucji z wierzytelności. Co więcej sam przepis art. 909 § 1 in fine k.p.c. wyraźnie stwierdza, że przepisy o egzekucji stosuje się “odpowiedzni” (a więc nie wprost) a nadto o ile przepisy działu IV A nie stanowią inaczej; i własnie przepisy działu IV A k.p.c. inaczej stanowią, bowiem w przepisie art. 911[6] § 3 k.p.c. odsyła przy sprzedaży udziałow w spółce do stosowania przepisów o egzekucji z ruchomości, a nie ulega watpliwości, że przy sprzedaży egzekucyjnej ruchomości zarządzenia sprzedaży dokonuje komornik.

Problem powyżej przedstawiony co do stosowania art. 908 k.p.c. (a ściślej wyłączenia jego stosowania) przy sprzedaży udziałów w spółce z o.o. jest istotny, bowiem przepis ten prewiduje zażalenie na postanowienie sądu w przedmiocie zarządzenia sprzedazy udziałów, co znacząco może przedłużać postepowanie egzekucyjne. Mimo, że interpretacja ad rubricam i właściwa wykładnia art. 909 § 1 k.p.c. powinna prowadzić do jednoznacznego wniosku, w praktyce tak komorniczej jak i sądowej nader często zdarza się odesłanie wierzyciela z wnioskiem do sądu o zarządzenie sprzedaży udziałów w spółce z o.o. – praktyka taka jest nieprawidłowa ! (jednakże z taką nieprawidłową praktyką należy się liczyć).

Regulacja zawarta w art. 185 k.s.h.

Do zaspokojenia wierzyciela w drodze sprzedaży udziału w spółce z o.o. według art. 185 k.s.h. dochodzi, jeżeli umowa spółki uzależnia od zgody spółki lub w inny sposób ogranicza zbycie udziałów wspólnika. Należy zaznaczyć, że w/w przepis uprawnia spółkę do przedstawienia osoby, która nabędzie zajęte udziały.

W odróżnieniu od trybu sprzedaży zajętych udziałów w spółce z o.o. uregulowanego w k.p.c., cenę udziałów w spółce z o.o. określa sąd rejestrowy, który w miarę potrzeby może zasięgnąć opinii biegłego (art. 185 § 1 k.s.h.).


Wskazać należy, że w systemie prawnym istnieje swoista luka; mianowicie, art. 185 § 2 k.s.h. przewiduje, że spółka w ciągu dwóćh tygodni od zawiadomienia jej przez sąd rejestrowy o zarządzeniu sprzedaży udziałów może złożyć wniosek o przeprowadzenie w tym trybie wyceny udziałów. Ponieważ sprzedaż udziałów zarządza komornik, wydaje się, że ma on obowiązek zawiadomić sąd rejestrowy o zarządzeniu sprzedaży udziałów aby sąd mógł zbadać, czy umowa spółki przewiduje uzależnienie sprzedaży udziału od zgody spółki lub sprzedaż udziałów w inny sposób ogranicza i uruchomić procedurę, o której mowa w art. 185 § 2 k.s.h.

Ponieważ badanie, czy umowa spółki przewiduje ograniczenie sprzedaży udziałów bądź uzależnia sprzedaż udziału od zgody spółki nie należy do kompetencji komornika, należy opowiedzieć się za tezą, że w każdym przypadku zarządzenia sprzedaży udziałów zajętych w spółce, komornik o zarządzeniu ich sprzedaży powinien zawiadomić sąd rejestrowy (pogląd ten jednak może być kontrowersyjny w praktyce).

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Zakup spółki cywilnej

Czy istniej możliwość zakupu spółki cywilnej? Kto może tego dokonać i w jaki sposób? Co stanie się z dotychczasowymi wspólnikami?

Nie jest możliwym dokonanie sprzedaży spółki cywilnej. W praktyce przyjmuje się jednak, że dopuszczalnym jest dokonanie sprzedaży "udziałów w spółce cywilnej". Możliwym jest też dokonanie sprzedaży przedsiębiorstwa spółki cywilnej.

Uzasadnienie

Spółka cywilna powstaje w drodze umowy zawartej przez co najmniej dwa podmioty.

Zasady jakie rządzą powstaniem, funkcjonowaniem i likwidacją spółki cywilnej zapisane zostały w przepisach Tytułu XXXI księgi trzeciej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) - dalej k.c. Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Istotą spółki cywilnej jest jej osobisty charakter. Spółka cywilna nie posiada swojego majątku a jedynie majątek wspólny wspólników; nie posiada ona też osobowości prawnej. Na skutek tego należy stwierdzić, że nie jest dopuszczalny dokonanie sprzedaży jako całości spółki cywilnej (jak to jest przypadku spółek kapitałowych).

W praktyce coraz częściej pojawia się pogląd, że możliwym jest dokonanie zbycia przez wspólników spółki cywilnej udziałów w spółce cywilnej. Rozwiązanie takie jeszcze jakiś czas temu uznawane było za niedopuszczalne, jednak coraz częściej można jednak spotkać się z twierdzeniami, że jest to legalnym.

Jeżeli zgodzilibyśmy się z takim poglądem wówczas należałoby stwierdzić, że dotychczasowi wspólnicy spółki cywilnej mogą sprzedać swoje udziały w takiej spółce. Aby jednak spółka mogła istnieć koniecznym jest aby nabywców było co najmniej dwóch.

Byli wspólnicy spółki tracą tym samym status jej wspólników, a co za tym idzie przestają być współwłaścicielami składników majątku wspólnego ("majątku spółki cywilnej").

Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie temu aby w dalszym ciągu wykonywali oni działalność gospodarczą samodzielnie lub w innej formie (mogą np. zawiązać nową spółkę).

Sprzedaż udziałów w spółce cywilnej rodzi określone konsekwencje podatkowe.

Już na początku omawiania tego zagadnienia należy podkreślić, że przychód uzyskany na skutek zbycia udziałów w spółce cywilnej nie może być umiejscowiony w źródle przychodu wskazanym w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. - o podatku dochodowym os osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) - dalej u.p.d.o.f. Wskazać bowiem należy, że udziały w spółce cywilnej nie zawierają się w katalogu zamieszczonym w tym przepisie. Oznacza to, że przychód nie będzie opodatkowany 10% podatkiem na podstawie art. 28 ust. 2 u.p.d.o.f. Dochód uzyskany w wyniku takiej transakcji musi być zsumowany z innymi dochodami i opodatkowany według skali.

Kosztem uzyskania przychodu ze zbycia udziałów będą wydatki poniesione w związku ich sprzedażą (np. koszty aktu notarialnego gdyby byka zachowana taka forma).

W praktyce niekiedy można się też spotkać z opiniami, że przychód ze sprzedaży udziałów winien być pomniejszony o wartość wniesionego wcześniej udziału. Oczywiście, jeżeli wprost zastosujemy przepis art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. (tj. zasadę ogólną, zgodnie z którą kosztami podatkowymi są wszelkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodu, które nie zostały wyłączone z puli kosztów przez ustawodawcę), to należałoby pomniejszyć przychód o wartość wniesionych wcześniej udziałów (jeżeli były to środki trwałe to ich wartość trzeba pomniejszyć o dokonane odpisy amortyzacyjne).

Zastrzec jednak należy, że zaprezentowane powyżej stanowisko ma liczną grupę przeciwników, którzy zazwyczaj uzasadniają swoje twierdzenia brakiem celowości działania (wkłady są wnoszone do spółki aby uzyskiwać przychody z działalności spółki a nie ze sprzedaży udziałów) oraz tym, że intencje ustawodawcy były inne skoro nie zamieścił w u.p.d.o.f. przepisów analogicznych do tych, które regulują zasady zaliczania do kosztów wydatków na nabycie udziałów w spółce kapitałowej.

Innym sposobem na "sprzedaż spółki cywilnej" jest zbycie jej przedsiębiorstwa. Przypomnijmy, że stosowanie do art. 55(1) k.c. przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:
1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
5) koncesje, licencje i zezwolenia;
6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
8) tajemnice przedsiębiorstwa;
9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W takiej sytuacji wspólnicy w dalszym ciągu posiadają taki status, należy jednak wówczas rozważyć zasadność likwidacji spółki. Przychód uzyskany ze sprzedaży przedsiębiorstwa powinien być u wspólników umiejscowiony w źródle pozarolnicza działalność gospodarcza.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

LIKWIDACJA SPÓŁEK A DROGA PRZEZ MĘKE

Powstanie przyczyny rozwiązania spółki, co do zasady, pociąga za sobą jej przejście w stan likwidacji i rozpoczęcie postępowania likwidacyjnego (art. 272 Kodeksu spółek handlowych [K.s.h.] – ustawy z dnia 15 września 2000 r.). Artykuł 270 tej ustawy określa te sytuacje: przewidziane w umowie spółki, uchwała wspólników o rozwiązaniu spółki albo o przeniesieniu siedziby spółki za granicę (stwierdzona protokołem sporządzonym przez notariusza), ogłoszenie upadłości spółki oraz inne przyczyny przewidziane prawem.



Od reguły tej istnieje co prawda kilka wyjątków np. w przypadku łączenia się spółek, przejmowana w wyniku inkorporacji spółka lub spółki łączące się w razie fuzji zostają rozwiązane bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego w dniu wykreślenia z rejestru (art. 493 K.s.h.). W przypadku spółki z o.o. – przekształcanej w inną spółkę – traci ona byt prawny z chwilą jej wykreślenia z rejestru, co następuje jednocześnie z wpisaniem spółki przekształconej do rejestru (dzień przekształcenia) – art. 552 K.s.h., które jednak co najwyżej potwierdzają przytoczoną w poprzednim zdaniu zasadę.



Obligatoryjność etapu likwidacji spółki podyktowana jest bezpieczeństwem obrotu. Celem tego postępowania jest bowiem rozdysponowanie majątkiem podmiotu prawnego i zakończenie jego działalności (art. 270-290 K.s.h.).


Należy podkreślić, co jeszcze do niedawna było kwestią wątpliwą, nawet spółka z o.o., która nie rozpoczęła prowadzenia swego przedsiębiorstwa, ani nie zaciągała zobowiązań, może być wykreślona z rejestru handlowego dopiero po przeprowadzeniu likwidacji w całości (tak w szczególności uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18.01.1994 r., III CZP 178/93).


W okresie likwidacji mają zastosowanie przepisy dotyczące organów spółki z o.o. oraz praw i obowiązków wspólników. Chyba że przepisy o likwidacji stanowią inaczej lub co innego wynika z celu likwidacji (art. 275 K.s.h.).


Do wyjątków od zacytowanej zasady z art. 275 K.s.h. zaliczyć należy w szczególności wyłączenie możliwości wypłacania wspólnikom zysków (w całości lub części) w okresie likwidacji oraz dokonywania podziału majątku przed spłaceniem wszystkich zobowiązań. W ten sposób ustawa chroni słuszne interesy wierzycieli. Nadto w okresie likwidacji dopłaty mogą być uchwalane tylko za zgodą wszystkich wspólników.


Dopłaty, jak wynika z art. 177 i 178 K.s.h., zasilają kapitał obrotowy i z reguły są przeznaczane na normalną działalność spółki (np. działalność inwestycyjną). W toku likwidacji ten cel nie zachodzi, stąd trafne postanowienie art. 275 § 3 K.s.h. W okresie likwidacji nie działa w spółce zarząd, ponieważ jego funkcję pełnią likwidatorzy.


Natomiast inne organy spółki z o.o., jak rada nadzorcza lub komisja rewizyjna, istnieją i funkcjonują w dalszym ciągu, z tym jednak, że ich rola i funkcje zmieniają się – stosownie do celu likwidacji. Formalnie nie byłoby bowiem podstaw do przyjęcia, że organy te tracą rację bytu. Także uprawnienia kontrolne wspólników, przewidziane w art. 212 K.s.h. nie tracą swojej mocy.


Jak wspomniano, w okresie likwidacji nie działa zarząd, ponieważ jego funkcje pełnią likwidatorzy. Likwidatorem może być tylko osoba fizyczna, mająca pełną zdolność do czynności prawnych (art. 18 § 1 K.s.h.). Nie może być to osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w art. 18 § 2 K.s.h., z zastrzeżeniem art. 18 § 2-3 K.s.h., oraz członek rady nadzorczej i komisji rewizyjnej (art. 214 § 1 K.s.h.). Przepis wprawdzie mówi o „likwidatorach”, lecz nie ma przeszkód, aby ustanowiony został tylko jeden.

Kodeks spółek handlowych normuje cztery sposoby ustanowienia likwidatorów:



1.Umową spółki, która wprost wskazuje osoby oraz ich liczbę (imiennie lub inaczej, np. przez określenie funkcji – likwidatorami są prezes i wiceprezesi), albo tryb ich powołania (np. likwidatorów wyznacza rada nadzorcza, osoba trzecia, grupa wspólników). Warto pamiętać, że imienne oznaczenie likwidatorów w umowie może okazać się kłopotliwe, gdyż śmierć lub odmowa przyjęcia funkcji przez tę osobę wymuszałaby zmianę umowy spółki.
2.Uchwałą wspólników podjętą wymaganą ustawowo lub umownie większością głosów, która może, tak jak umowa, ustalać zarówno liczbę, tryb, jak i powoływać określone osoby do pełnienia funkcji likwidatorów.
3.Z mocy prawa, jeżeli umowa spółki ani uchwała wspólników nie stanowi inaczej, są nimi członkowie ostatniego zarządu.
4.Czwarty sposób – jeżeli sąd rozwiązuje spółkę, może też ustanowić likwidatorów i decydować o ich liczbie (art. 276 § 3 K.s.h.).

Odwołanie likwidatorów, w przypadku gdy są oni ustanowieni wolą wspólników lub w inny sposób (z wyłączeniem ustanowienia przez sąd), odbywa się uchwałą wspólników. Jednakże umowa spółki z o.o. może ustanowić inne reguły odwołania likwidatorów (np. odwołanie w drodze losowania, ustąpienie po upływie pewnego okresu, wskazywać podmiot uprawniony do odwołania).


Kompetencję do odwołania likwidatorów ustanowionych nie przez siebie ma również sąd rejestrowy, gdy osoby mające interes prawny (wspólnicy, spadkobiercy wspólników, wierzyciele osobiści wspólnika, którzy uzyskali zajęcie jego udziału, syndyk masy upadłościowej wspólnika) złożą taki wniosek (art. 276 § 4 K.s.h.). Powinny jednak zachodzić ważne powody, które uniemożliwiają pełnienie funkcji likwidatora. W przypadku likwidatorów ustanowionych przez sąd – wyłącznie sąd może ich odwołać (art. 276 § 2 zd. 2 K.s.h.).


Stosownie do art. 280 K.s.h. „do likwidatorów stosuje się przepisy dotyczące członków zarządu, chyba że przepisy niniejszego rozdziału stanowią inaczej”. Stosowanie przepisów dotyczących członków zarządu musi być jednak w tym zakresie odpowiednie, bowiem nie wszystkie przepisy rozdziału 3, oddział 1 możemy stosować do likwidatorów.



Z pewnością zastosowanie mieć będzie art. 201 § 1-3, art. 202 § 4-5, art. 203, 204, 205, 206, 207, 209-211 K.s.h. Jedynie zmodyfikowany charakter mogą mieć zasady wyrażone w art. 208 K.s.h. odnoszące się do prowadzenia spraw. Przyjąć należy, że zastosowanie mają art. 208 § 2-5 K.s.h., choć prowadzenie spraw przez likwidatorów podporządkowane jest celowi likwidacji.


Natomiast nie mają zastosowania art. 208 § 6-7 K.s.h., gdyż prokura wygasa i nie można udzielić nowej (art. 284 K.s.h.). Nie obowiązuje również zasada podejmowania decyzji głosem „superlikwidatora” – na wzór prezesa zarządu. Nie jest wykluczona, ale z reguły nie występuje, zasada prawnego podporządkowania likwidatorów. Są oni realizatorami celu likwidacji i mają równe prawa i obowiązki.


W stosunkach wewnętrznych likwidatorzy są obowiązani stosować się do uchwał wspólników, zaś ci ustanowieni przez sąd – są obowiązani stosować się jedynie do jednomyślnych uchwał, powziętych przez wspólników oraz przez osoby, które spowodowały ich ustanowienie, zgodnie z art. 276 § 4 K.s.h. cytowanym powyżej (art. 282 § 2 K.s.h.).


W sferze stosunków zewnętrznych art. 283 § 1 K.s.h. potwierdza zasadę, że do likwidatorów stosuje się przepisy dotyczące członków zarządu. Likwidatorzy zatem, tak jak członkowie zarządu, mają prawo prowadzenia spraw oraz reprezentowania spółki. Różnica polega na granicach kompetencji, które w odniesieniu do likwidatorów wyznaczają czynności likwidacyjne sensu stricto zakreślone w art. 282 § 1 K.s.h.


Ograniczenie kompetencji likwidatorów dokonane przez zgromadzenie wspólników, aczkolwiek prawnie dopuszczalne, wywołuje skutki jedynie wewnątrz spółki, natomiast nie wywiera ich wobec osób trzecich. W ten sposób ustawa zapewnia pewność i bezpieczeństwo obrotu.


Fakt otwarcia likwidacji, ustanowienia likwidatora czy likwidatorów, ich imiona i nazwiska oraz adresy, a nadto sposób reprezentowania spółki (jak również każda zmiana w tym zakresie) wymaga zgłoszenia na urzędowym formularzu (druk KRS-Z61 oraz KRS-ZR) do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) oraz ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (obecnie łączny koszt to 650 zł).


Do KRS należy nadto złożyć notarialnie poświadczone wzory podpisów likwidatora albo likwidatorów, jeżeli osoby pełniące tę funkcję nie uczyniły tego wcześniej chociażby z racji zasiadania w zarządzie likwidowanej spółki. Prawo i obowiązek takiego zgłoszenia ma każdy z likwidatorów.

Spółka w likwidacji zachowuje osobowość prawną. Proces likwidacji przebiega pod firmą spółki z dodaniem oznaczenia „w likwidacji”.


Likwidatorzy powinni następnie ogłosić o otwarciu likwidacji, wzywając wierzycieli do zgłoszenia ich wierzytelności w terminie trzech miesięcy od dnia tego ogłoszenia (art. 279 K.s.h.). Dla dokonania ogłoszenia właściwy jest Monitor Sądowy i Gospodarczy (koszt to 70 groszy za każdy znak w ogłoszeniu, nie mniej jednak niż 60 zł za ogłoszenie).


Po podjęciu uchwały o rozwiązaniu spółki, likwidatorzy powinni sporządzić, zgodnie z zapisami ustawy o rachunkowości, bilans otwarcia likwidacji (bez rachunku zysków i strat). Bilans ten podlega zatwierdzeniu przez zgromadzenie wspólników (forma aktu notarialnego nie jest tu już wymagana). Jeżeli likwidacja potrwa dłużej niż rok, likwidatorzy powinni nadto po upływie każdego roku obrotowego składać zgromadzeniu wspólników sprawozdanie ze swej działalności oraz sprawozdanie finansowe.



Do zadań likwidatorów należą: zakończenie interesów bieżących spółki, ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań i upłynnienie majątku spółki (art. 282 K.s.h.). Nowe interesy mogą oni wszczynać tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw w toku.


Nie zostało zatem bezwzględnie wykluczone zawieranie nowych umów, byleby służyło to zakończeniu bieżących spraw spółki, ściągnięciu wierzytelności, wypełnieniu zobowiązań i spieniężeniu majątku spółki. Z dokonanych czynności wyłączone zostały te, które mają wymiar strategiczny, wieloletni. W szczególności korzystne dla procesu może okazać się dokonanie niewielkich inwestycji (remontu) celem nadania odpowiedniego standardu budynkom, aby można je było sprzedać z zyskiem większym, niż gdyby sprzedaż miała objąć stan dotychczasowy.


Do czynności likwidacyjnych zalicza się również upłynnienie majątku spółki. Obecnie nie budzi wątpliwości, że możliwe jest – poza spieniężeniem majątku, do czego zobowiązywał dawny art. 271 § 1 K.h. – również inny sposób rozliczenia się z wierzycielami, np. za pomocą wydania im składnika majątku spółki.



Najkorzystniejsze jest oczywiście zbycie całego przedsiębiorstwa. Ważnym zastrzeżeniem poczynionym przez ustawodawcę w tym zakresie jest to, iż nieruchomości spółki winny być zbywane w drodze publicznej licytacji, a z wolnej ręki mogą być zbywane jedynie na mocy uchwały wspólników i po cenie nie niższej od uchwalonej przez wspólników. Zbycie nieruchomości spółki z wolnej ręki, bez zgody wyrażonej uchwałą wspólników, albo zbycie za cenę niższą niż minimum ustalone w takiej uchwale prowadzi do nieważności czynności prawnej – art. 17 § 1 K.s.h.

Ściągnięcie wierzytelności oraz wypełnienie zobowiązań dotyczy zarówno osób trzecich jak i wspólników. W tym celu likwidatorzy mogą doprowadzać do procesów sądowych, w których spółka może występować po stronie powodowej jak i pozwanej. Możliwe jest jednak wykreślenie z rejestru spółki z o.o., jeżeli w wyniku przeprowadzonego i zakończonego postępowania likwidacyjnego zostanie spieniężony cały jej majątek, a mimo to zostaną niewypełnione zobowiązania ciążące na tej spółce (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 20/96, OSNC 1997, nr 5, poz. 53).


Stwierdzić należy, że obowiązek likwidatorów spółki w zakresie wypełnienia jej zobowiązań poprzez ich bezpośrednie zaspokojenie odnosi się wyłącznie do bezspornych oraz wymagalnych wierzytelności przysługujących wobec tej spółki innym podmiotom (bez względu na to, czy te podmioty zgłosiły swoje wierzytelności czy też nie, gdy spółka posiada o nich wiedzę).


Stosownie bowiem do art. 285 K.s.h. „sumy potrzebne do zaspokojenia lub zabezpieczenia znanych spółce wierzycieli, którzy się nie zgłosili lub których wierzytelności nie są wymagalne albo są sporne, należy złożyć do depozytu sądowego”. Zakres tego ostatniego przepisu obejmuje znanych spółce wierzycieli, którzy:


1.nie zgłosili się, a których wierzytelności są jeszcze niewymagalne;
2.zgłosili się, a ich wierzytelności są jeszcze niewymagalne;
3.nie zgłosili się, a według wiedzy spółki mają wierzytelność sporną;
4.zgłosili się, ale ich wierzytelność jest sporna.


Wniosek o wykreślenie spółki z KRS na druku KRS-X2 (łączny koszt dokonania wpisu o wykreśleniu spółki z rejestru wraz z ogłoszeniem w Monitorze Sądowym i Gospodarczym to 550 zł) można złożyć dopiero po zatwierdzeniu przez zgromadzenie wspólników sprawozdania finansowego na dzień poprzedzający podział między wspólników majątku pozostałego po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli i po zakończeniu likwidacji (co z kolei nie może nastąpić przed upływem 6 miesięcy od ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli – art. 286 K.s.h.).


Majątek, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, dzieli się między wspólników w stosunku do ich udziałów, chyba że umowa spółki stanowi w tym zakresie inaczej. Wspólnicy, którzy po upływie 6 miesięcy od ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli otrzymali w dobrej wierze przypadającą na nich część majątku spółki, nie są obowiązani do jej zwrotu w celu pokrycia należności wierzycieli, którzy ujawnili się później. Wierzyciele spółki, którzy nie zgłosili swoich roszczeń we właściwym terminie ani nie byli spółce znani, mogą żądać zaspokojenia swoich należności wyłącznie z majątku spółki, który nie został jeszcze podzielony.


Przyjęte sprawozdanie likwidatorzy powinni wywiesić w siedzibie spółki i złożyć je sądowi rejestrowemu, wraz z wnioskiem o wykreślenie spółki z rejestru.


Sprawozdanie likwidacyjne, przewidziane w art. 288 § 1 K.s.h., nie jest jednak ostatnim sprawozdaniem finansowym w toku likwidacji spółki. Nie jest to bowiem sprawozdanie na dzień zakończenia likwidacji, a sporządzenie takiego dokumentu jest również wymagane, zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o rachunkowości, i powinno być wykonane w ciągu trzech miesięcy zakończenia procesu podziału kwot likwidacyjnych pomiędzy wspólników. Sprawozdanie to winno zostać również zatwierdzone przez zgromadzenie wspólników, ogłoszone i przesłane do KRS.


Byt prawny spółki zlikwidowanej kończy się definitywnie nie z chwilą wykreślenia spółki z rejestru, ale z uprawomocnieniem się postanowienia zarządzającego to wykreślenie (art. 6945 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego).


Po wykreśleniu spółki z rejestru koniecznym jest:

•zawiadomienie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rozwiązaniu spółki, poprzez przekazanie mu odpisu sprawozdania likwidacyjnego (art. 290 K.s.h.),
•wystąpienie do właściwego naczelnika urzędu skarbowego z wnioskiem, sporządzonym na urzędowym formularzu, o wykreślenie zlikwidowanej spółki z rejestru podatników VAT (druk VAT-Z),
•złożenie deklaracji NIP-2 dla potrzeb zawiadomienia o zmianie statusu podatnika w podatku dochodowym, oraz
•zgłoszenie do GUS o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę.

Księgi i dokumenty rozwiązanej spółki powinny być oddane na przechowanie osobie wskazanej w umowie spółki lub w uchwale wspólników. W braku takiego wskazania, przechowawcę wyznacza sąd rejestrowy (art. 288 § 3 K.s.h.).


Wszystkich wymaganych prawem czynności likwidatorzy mogą dokonywać przez pełnomocnika. Udzielenie odpowiedniego pełnomocnictwa wymaga jednak uprzedniego prawidłowego ustanowienia likwidatorów, co stanowi prawną podstawę ich umocowania do działania w imieniu spółki.

!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Jakie są skutki podatkowe zbycia udziału w spółce komandytowej

spółka komandytowa,


Chciałbym przenieść ogół swoich praw i obowiązków, jako wspólnika spółki komandytowej, na inną osobę. Jakie wywoła to skutki w podatku dochodowym? Czy będzie to oznaczało likwidację działalności gospodarczej, jeżeli poza uczestnictwem w spółce nie prowadzę innej działalności?
TAK. Zbycie ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej prawa handlowego w Pana przypadku oznacza likwidację prowadzonej działalności
Odpłatne zbycie ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej, w sytuacji gdy podatnik nie będzie kontynuował działalności, ani w ramach innej spółki osobowej ani samodzielnie, wiąże się z całkowitym wygaśnięciem u niego źródła przychodów z tego tytułu.
Dlatego też dla celów podatku dochodowego zdarzenie takie uznaje się za likwidację działalności gospodarczej przez tego podatnika.
W takim przypadku podatnik, zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o PIT musi zawiadomić o fakcie likwidacji działalności gospodarczej naczelnika urzędu skarbowego, właściwego ze względu na miejsce swojego zamieszkania. Za datę likwidacji działalności gospodarczej uważa się datę określoną w tym zawiadomieniu.
Dochód z likwidacji działalności ustalany jest w sposób określony w art. 24 ust. 3 ustawy o PIT. Ustalić zatem należy wartość (wg cen zakupu) pozostałych na dzień likwidacji i zaliczonych do kosztów podatkowych:
- towarów handlowych,
- materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych,
- półwyrobów,
- wyrobów gotowych,
- braków i odpadków oraz
- rzeczowych składników majątku związanego z wykonywaną działalnością, niebędących środkami trwałymi .
Do tak ustalonej wartości trzeba zastosować taki wskaźnik procentowy, jaki wynika z udziału dochodu w przychodach w okresie ostatnich trzech miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym nastąpiła likwidacja działalności. Jeżeli w tym okresie dochód nie wystąpił – trzeba zastosować wskaźnik procentowy, jaki wynika z udziału dochodu w przychodach w roku podatkowym poprzedzającym rok, w którym nastąpiła likwidacja.
Od tak ustalonego dochodu trzeba zapłacić 10% zryczałtowany podatek dochodowy (art. 44 ust. 4 ustawy o PIT
Podatek jest płatny w terminie płatności zaliczki za ostatni miesiąc prowadzenia działalności, a w przypadku podatników, którzy wybrali kwartalny sposób wpłacania zaliczek – w terminie płatności zaliczki za ostatni kwartał prowadzenia działalności.

Jest kilka wyjątków od opisywanej zasady. Nie ustala się dochodu na dzień likwidacji, jeżeli
- w wyniku zmiany formy prawnej lub połączenia przedsiębiorstw składniki majątku objęte remanentem zostały wniesione w formie wkładu lub aportu do nowo powstałego lub istniejącego przedsiębiorcy,
- nastąpiła całkowita lub częściowa zmiana branży,
- osoba fizyczna wniosła w formie wkładu lub aportu do spółki cywilnej albo spółki handlowej składniki majątku objęte remanentem,
- nastąpiło przekształcenie spółki cywilnej w spółkę handlową lub osobowej spółki handlowej w inną osobową spółkę handlową albo w kapitałową spółkę handlową.

Podstawa prawna
Ustawaz 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.





SPRZEDAM FIRMĘ . sprzedam spółkę
Posiadamy w ofercie spółki istniejące od kilku-kilkunastu lat .Bez zadłużeń.Historia fiansowa dobra ,ale bez rewelacji.Średni obrót za rok od 60 000/150 000 zł. Kupisz i masz spółkę.Koszt załozenia spółki to ok 3000 złotych i masz podmiot bez historii.Tu proponujemy spółkę gotową od dziś do pracy,z historią (ważne do przetargów ,leasingów, kredytów) . Cena za spółkę od 3500 zł do ... ceny podlegają negocjacji.



kupie spolke,sprzedam firme,sprzedam spolke,kupie zadłużoną ,przejmę zadłuzoną,kupie firme
OFERTA SPECJALNA !
MAMY OFERTĘ ZAINTERESOWANEGO ZAKUPEM ZADŁUŻONYCH SPÓŁEK. CHĘTNY ZGŁOSIŁ NASTĘPUJĄCE WARUNKI -" KUPIĘ SPÓŁKĘ ZADŁUŻONĄ ,KUPIĘ FIRMĘ ZADŁUŻONĄ DZIĄŁAJĄCĄ , PRZEJMĘ SPÓŁKĘ Z DŁUGAMI .PODEJMĘ SIĘ NEGOCJACJI W SPRAWIE ZADŁUŻEŃ . PROWIZYJNY SYSTEM WYNAGRODZEŃ .ROZPATRZE KAŻDĄ PROPOZYCJĘ."
OCZEKUJEMY OFERT 606799231 MAIL TFAGAT@WP.PL

OFERTA INWESTYCYJNA !!!!!!!!!!!!!!!! Zakład działający , w pełni gotowy do pracy .
Zakład produkcyjny peletu i brykietu! o wydajności około 3T na godzinę Zakład usytuowany jest na działce 0,5046ha. Teren ogrodzony, oświetlony oraz rozprowadzana energia elektryczna i woda.Cały teren utwardzony płytami drogowymi. Na terenie znajduje sie 10 zasieków na materiał produkcyjny. Budynek 840m2 w tym socjalne i biura. Socjalne: - 3 biura - 4 WC - stołówka - 2 szatnie - prysznic oraz warsztat. Linia do produkcji składa sie z opcji do słomy (rozdrabniacz sieczkarnia podajnik ślimakowy młyn wętylator wyciągowy ciągi pneumatyczne cyklon) pieca, przesiewacza, podajnika łańcuchowego, suszarni,wentylatora wyciągowego, cyklonu,młyna,podajnika kubełkowego, zbiornika na suchy surowiec,3 brykieciarki, prowadnice brykietu oraz zbiornik na brykiet. Odgałęzienie od podajnika kubełkowego,przenośnik ślimakowy,2 zbiorniki na suchy materiał, następnie przenośnik ślimakowy, zbiornik buforowy, przenośnik ślimakowy podający do peleciarki marki Khal 850, następnie przesiewacz, podajnik kubełkowy, przenośnik taśmowy,zbiornik gotowego peletu,waga ważąca automat, workownica,zgrzewarka do worków.Linia jest wyposażona w 3 szafy sterownicze,przełączanie kierunków podawania surowca za pomoca siłowników pneumatycznych sterowanych z szaf. Posiadamy źródło zaopatrzenia w materiał i rynki zbytu.Cena do uzgodnienia. Telefon kontaktowy : firmowy

Plan finansowy przedsięwzięcia

Produkcja:
Brykieciarki 3 szt o wydajności po 250 kg/h, co daje 750 kg/h oraz Granulator marki Khal o wydajności 2.000 kg/h będą pracować jednocześnie w systemie 3-zmianowym (22h/dobę) przez 22 dni w miesiącu; łączna wielkość produkcji wyniesie 1.331 t/m-c.
Przychód:
Cena paliwa o kaloryczności 1 MJ równa się 23,60 zł/t; do obliczeń przyjmujemy, że kaloryczność słomy wynosi 15,8 MJ (waha się w przedziale 15-18MJ), wówczas cena naszego produktu kształtować się będzie na poziomie 372,88 zł/t netto, co przy zakładanej wielkości produkcji wygeneruje przychód równy 496.303,28 zł netto miesięcznie.
Koszty:
Surowiec - do wytworzenia 1 to